Mijn tijdschrift
nog ongeopend op mijn schoot, zie ik het vanaf de wc-bril liggen. Een stoffig,
troosteloos grijs en levenloos pakketje. Onder de radiator op de tegelvloer, waar
ik er de laatste weken bijna dagelijks één of meer vind.
Nu ben ik het zat, dit ritueel van
oprapen en weggooien.
Ik maak af waaraan ik begonnen ben en
spoel door.
Met enige moeite laat ik mij door de
knieën zakken. Druk mijn gezicht plat tegen de tegelwand. Daar is zij! Duidelijk
een mevrouw, een hongerige dame op acht zeer lange, ranke benen. Zij houdt zich
schuil achter de radiator.
Blijkbaar ziet of voelt dit familielid
van de trilspinnen mij, het gevaar, op zich afkomen. Zenuwachtig dansend, alsof
een wind door het vertrekje blaast, tracht zij te ontkomen.
Helaas, juffrouw spin, je bent gezien.
Ga jij maar lekker buiten spelen.
Hopelijk vind ik geen harteloos leeggezogen
pissebedden meer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten