Troosteloos grijs

Mijn tijdschrift nog ongeopend op mijn schoot, zie ik het vanaf de wc-bril liggen. Een stoffig, troosteloos grijs en levenloos pakketje. Onder de radiator op de tegelvloer, waar ik er de laatste weken bijna dagelijks één of meer vind.

         Nu ben ik het zat, dit ritueel van oprapen en weggooien.

         Ik maak af waaraan ik begonnen ben en spoel door.

         Met enige moeite laat ik mij door de knieën zakken. Druk mijn gezicht plat tegen de tegelwand. Daar is zij! Duidelijk een mevrouw, een hongerige dame op acht zeer lange, ranke benen. Zij houdt zich schuil achter de radiator.

         Blijkbaar ziet of voelt dit familielid van de trilspinnen mij, het gevaar, op zich afkomen. Zenuwachtig dansend, alsof een wind door het vertrekje blaast, tracht zij te ontkomen.

         Helaas, juffrouw spin, je bent gezien. Ga jij maar lekker buiten spelen.

         Hopelijk vind ik geen harteloos leeggezogen pissebedden meer!

        

                

Uitgevlogen

Wandelend stuitten wij op een plukje dons en natte ingewanden. Zo weinig nog, van een jong dat had moeten uitgroeien tot een vrolijke zangvogel. Grasmus misschien?

         Het nestje met vijf jonge grasmusjes, is knus maar veilig weggeborgen in de wirwar van meidoorntakken bezijden de landweg. Mamma, tevreden over hun vliegkunst, heeft haar kindjes gemaand: “Nooit aan deze kant het nest verlaten hoor!” Zij wijst met haar rechtervlerk.

         Uitvliegen!

         Ons grasmusje, eigenwijs of misschien behept met oriëntatieproblemen, landt op een onafzienbaar zwart vlak. Bijzonder! Zijn oogjes puilen uit. Hij negeert aanzwellend motorlawaai, dat zo vertrouwd klinkt alsof hij met een vol buikje in het warme nest doezelt.

         “Mammmaaa…, mamma kom eens kijken…”

         Het geluid sterft weg, de zon klimt.

         Niets is hier meer te doen, weet moeder Grasmus. Verdriet lijmt haar aan het asfalt. Als zij ons, twee wandelaars ziet verschijnen, weet zij dat vier kleintjes op haar bemoediging wachten.